ایشان ثرور در یادداشتی در نیویورکر مینویسد که جنگ ایران، اسرائیل و آمریکا نهتنها به تحقق پروژه «خاورمیانه جدید» مورد نظر بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ منجر نشده، بلکه نظم منطقهای مدنظر آنها را به چالش کشیده است.
ایالات متحده و ایران روز یکشنبه به توافقی محدود برای پایان دادن به ماهها درگیری دست یافتند؛ توافقی که به گفته دونالد ترامپ، مقامهای ایرانی و میانجیهای پاکستانی، شامل پایان محاصره دریایی ایران از سوی آمریکا، بازگشایی تنگه هرمز و تمدید آتشبس است. با این حال، بسیاری از مسائل مهم از جمله برنامه هستهای ایران همچنان به مذاکرات بیشتر موکول شدهاند.
رابین رایت در یادداشتی در نیویورکر معتقد است که جمهوری اسلامی طی دهههای گذشته از یک راهبرد ثابت برای کسب امتیاز استفاده کرده است: در اختیار گرفتن افراد یا داراییهای ارزشمند و بهرهبرداری سیاسی و اقتصادی از آنها. به نوشته او، از بحران گروگانگیری سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۸ تا بازداشت شهروندان آمریکایی در دهههای بعد، ایران بارها در ازای آزادی افراد بازداشتشده به امتیازهای مالی و سیاسی دست یافته است.
جام جهانی ۲۰۲۶ بسیاری از ایرانیتبارهای آمریکا را وادار کرده میان بزرگداشت میراث فرهنگی خود و رد حکومتی که ادعا میکند نماینده آن است، یکی را انتخاب کنند.
مجله نیویورکر در گزارشی مینویسد حتی در حالی که ایالات متحده مدعی است به توافقی برای پایان دادن به درگیری نزدیک شده، توانایی تهران در بستن تنگه هرمز و به گروگان گرفتن اقتصاد جهانی، قدرت تندروهای رژیم را تقویت کرده است.
نیویورک تایمز در گزارشی که افشاگرانه به نقل از مقامهای آمریکایی نوشت حمله اسرائیل به میدان ۷۲ نارمک تهران در روز نخست جنگ ۴۰ روزه، با هدف آزاد کردن محمود احمدینژاد از حبس خانگی در تهران انجام شد و بخشی از تلاشی برای تغییر حکومت و قرار دادن او در قدرت بود.
حملات ایران و توقف حملونقل دریایی، صادرات حیاتی گاز قطر را از کار انداخته و چرخشهای اقتصادیای را که قرار بود ستون رشد این کشور باشند، متوقف کرده است. حملات به تاسیسات راس لفان ظرفیت تولید را کاهش داده و صندوق بینالمللی پول پیشبینی کرده اقتصاد قطر امسال ۸.۶ درصد کوچک شود. کارشناسان میگویند تداوم انسداد تنگه هرمز میتواند شکاف مالی بزرگی برای دوحه ایجاد کند.
