پدیده تازه انقلاب مردم ایران، تفرقه و دستهبندی معترضان توسط چهرههای شناخته شده رسانهای و سیاسی است؛ جدا از بلندگوهای تهوعآور مذهبی جمهوری اسلامی که تلاش میکنند با توجیهات دینی، قتلعام مردم ایران به دست جمهوری اسلامی را موجه بشمارند، تحلیلهای ظاهرا جامعهشناسانه، روشنفکرانه و عاقلاندرسفیهانه برخی هواداران مخفی و داخل و خارجنشین جمهوری اسلامی توی چشم میزند.
«خمینیستها»، هواداران مخفی جمهوری اسلامی، موافقان حفظ وضع موجود و مخالفان براندازی و البته دخالت خارجی که اتفاقا عمدتا اندیشههای چپ دارند و اصلاحطلب سابق و مخفی و حتی علنی هستند، رذیلانه، با تلاش برای تفرقه و دستهبندی در جامعه سوگوار و معترض ایران، اعتراضات و قیام دی ۱۴۰۴ را «کارگری» میخوانند.
آنها با بیشرمی، با توجیه «کارگری» خواندن اعتراضات میلیونی که در ۴۰۰ شهر دیده شد، خشونت علنی و وحشیانه جمهوری اسلامی را موجه میکنند و جان عزیز ۴۰ هزار ایرانی که هرکدام توانایی، دانش، تجربه، استعداد، دغدغه، رویا و زندگی عزیز و ارزشمندی داشتند را بیارزش میشمارند.
برای آنها جان کارگران شریف ایران، بیارزش و در جایگاه همان عددی است که جمهوری اسلامی برای قربانیان هر واقعه طبیعی، انسان ساخت و البته حالا جنایتکارانه رژیم ثبت میکند. و در ادامه هم همان توجیهی که برای کشتار آبان ۱۳۹۸ هم ورد زبانشان و رسانههایشان بود را تکرار میکنند؛ «شورش گرسنگان». بیتوجه به اینکه عمده این معترضان، به دنبال شان و منزلت انسانی که جمهوری اسلامی در ۵ دهه گذشته از انها ستانده، بودهاند؛ و همه میدانند رفاه اجتماعی و فقیر نبودن، بخشی از شان و منزلتی است که هر انسانی میخواهد.
با همین توجیه ادعای عجیبی برای خونشویی و کوچک جلوهدادن جنایت جمهوری اسلامی هم دارند؛ اعتراضات ۱۴۰۱ را طبقه متوسط بهراه انداخت، پس جمهوری اسلامی خشونت زیادی به خرج نداد و «مدارا» کرد! اما چون اعتراضات ۹۸ و ۴۰۴، خاستگاه کارگری داشت، حکومت با خشونت برخورد کرد.
این دسته، به راحتی چشم بر تعداد زیادی از ورزشکاران، دانشآموزان، معلمان، هنرمندان، بازاریان و دیگر اقشار جامعه میبندند که جان عزیزشان را در کف خیابان به دست گرفتند و زندگی و رویاشان جمهوری اسلامی با شقاوت و وحشیگری تمام، ستاند.
البته که در تقسیم بندی بیمههای اجتماعی در ایران که بر مبنای تفکر چپ تنظیم شده و اجرا میشود، عمده بیمهشدگان، کارگر محسوب میشوند و دستمزدی بر مبنای حقوق تعیین شده کارگران میگیرند، اما استفاده از «شورش قشر کارگر» برای توجیه جنایت علیه بشریت جمهوری اسلامی در خیابانهای ایران، کمترین نشانی از شرف و وجدان و انسانیت دارد.
و جالبتر اینکه این دسته، موافقان دخالت خارجی و سرنگونی جمهوری اسلامی و داغداران بیش از ۴۰ هزار جاویدنام را فاشیست میخوانند.