بر اساس این گزارش، سیا با استفاده از این بدافزار پیامهای جعلی در واتساپ و سیگنال برای مقامهای ایرانی و نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ارسال کرد و مدعی شد خلبان سرنگونشده پیشتر پیدا شده است. مقامهای آمریکایی پیشتر به تلاشهای فریب اشاره کرده بودند، اما نامی از پگاسوس نبرده بودند.
پگاسوس که به طور گسترده برای نفوذ به تلفنهای همراه و جمعآوری مخفیانه دادهها به کار میرود، پیشتر به دلیل استفاده دولتهایی مانند عربستان سعودی، هند و دولت پیشین لهستان علیه مخالفان با انتقادهای گسترده روبهرو شده بود.
تایمز همچنین به گزارشهایی درباره فناوری موسوم به «گوست مورمر» (Ghost Murmur) اشاره کرد؛ گفته میشود ضربان قلب یک سرهنگ نیروی هوایی آمریکا با استفاده از فناوری «پیشرفته» سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا در عملیاتی که با «جستوجوی یک دانه شن مشخص در بیابان» مقایسه شده، رهگیری شده است.
این سرهنگ که یکی از دو خدمه یک جنگنده اف-۱۵ئی استرایک ایگل بود که با موشک دوشپرتاب ایرانی سرنگون شد، دو روز را صرف تلاش برای پنهان کردن موقعیت خود از گروههای جستوجوی دشمن کرد، در حالی که همزمان میکوشید محل حضورش را به نیروهایی که قرار بود او را نجات دهند اطلاع دهد.
لئون نیل/گتی ایمجز
جز تماسهای رادیویی مقطعی، تنها چیزی که در اختیار داشت چراغ اضطراری شخصی «بیایید و مرا ببرید» بود. او جرات میکرد این سیگنال را فقط گاهبهگاه فعال کند، زیرا ایرانیها قطعا ابزارهای متعارف نجات او را زیر نظر داشتند.
با این حال، آنچه در نهایت به نجات او انجامید، کاملا غیرمتعارف بود. یکی از جذابترین اسرار عملیات موسوم به «اپیک فیوری» این است که چگونه سیا با استفاده از یک فناوری طبقهبندیشده «پیشرفته» موفق شد با شناسایی ضربان قلب این نظامی مجروح در ایران، او را بیابد؛ کوچکترین نشانه حیات انسانی که در شکافی باریک در ارتفاع هفت هزار پایی یک خطالرأس کوهستانی پنهان شده بود.
فناوریای که به نجات این نظامی توسط کماندوهای سیل تیم شش انجامید، به عنوان یک «ابزار» سیا به نام «گوست مورمر» معرفی شده است. اما آیا این واقعیت است یا تخیلی هوشمندانه بافتهشده؟
گزارش شده این فناوری به عنوان اختراعی بسیار محرمانه و از نوع «بلو اسکای» توسط واحد اسکانک ورکس شرکت لاکهید مارتین توسعه یافته است؛ آزمایشگاه مشهوری که دانشمندان و مهندسان جوان و برجسته وقت خود را صرف یافتن راهحلهایی برای مفاهیم ظاهرا غیرممکن میکنند.
برای شکار ضربان قلب به منظور تایید موقعیت این نظامی، گفته میشود «منابع انسانی» سیا در داخل ایران به گوست مورمر متکی بودند تا همه صداهای محیطی دیگر را در سراسر چشمانداز خشک و بیحاصل فیلتر کند و موقعیت افسر سامانههای تسلیحاتی، این سرهنگ با نام رمز DUDE44 Bravo، را مشخص کند.
جان رتکلیف، رییس سیا، این هفته در یک نشست خبری به فناوری جدید اشاره کرد. او گفت: «ما هم منابع انسانی و هم فناوریهای پیشرفتهای را به کار گرفتیم که هیچ سرویس اطلاعاتی دیگری در جهان در اختیار ندارد، برای مقابله با چالشی دشوار که با جستوجوی یک دانه شن در وسط بیابان قابل مقایسه است.»
جامعه اطلاعاتی آمریکا درباره این افشاگریها سکوت کرده است. یکی از منابع اطلاعاتی آمریکا گفت: «اگر ما کاری را به صورت محرمانه انجام دادهایم، دلیل خوبی برای آن وجود داشته است.»
در ظاهر، یک دستگاه حسگر مغناطیسی آیندهنگر، که به طور ساده گوست مورمر نامیده میشود، ضربان قلب سرهنگ مفقودشده را در گسترهای به طول ۴۰ مایل مشخص کرده است.
چنین سامانهای به نظر میرسد قوانین شناختهشده فیزیک را نقض میکند. با این حال، زمانی که نیویورکپست، که نخستین بار خبر استفاده از گوست مورمر را منتشر کرد، با دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، درباره سامانه شناسایی ضربان قلب سیا تماس گرفت، او ظاهرا دقت این دستاورد خارقالعاده را تایید کرد.
او به این روزنامه گفت: «بسیار مهم بود، سیا فوقالعاده بود. هیچکس حتی نمیداند چیست. هیچکس هرگز درباره آن نشنیده بود. ما تجهیزاتی داریم که هیچکس حتی به آن فکر هم نکرده است.»
لوک شارت/گتی ایمیجز
سیا اکنون بیش از هر زمان دیگری با بخش خصوصی مرتبط است تا از پیشرفتهای فناورانه بهرهمند شود. اما گوست مورمر، آنگونه که توصیف شده، به نظر میرسد مرزهای فیزیک را حتی فراتر از توان استثناییترین مغز انسان یا رایانهها جابهجا میکند.
منابع اطلاعاتی وجود گوست مورمر را تایید یا رد نکردند. اما گزارش شده این «ابزار سیا» بر آنچه مغناطیسسنجی کوانتومی نامیده میشود متکی است؛ فناوریای که میتواند سیگنالهای قلب انسان را بیابد و با کمک هوش مصنوعی همه نویزهای مزاحم را جدا کند.
در شب عملیات نجات، احتمالا چندین ضربان قلب در منطقه وجود داشت، زیرا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در همان ناحیه به طور گسترده برای یافتن نظامی سرنگونشده حضور داشت.
مجله ساینتیفیک امریکن، که در زمینه پیشرفتهای علمی و فناوری تخصص دارد، میگوید: «گوست مورمر هیچ پشتوانهای در دههها فیزیک داوریشده ندارد، حتی با کمک هوش مصنوعی.» این مجله گزارش میدهد: «مغناطیسسنجهای کوانتومی واقعی هستند و در شناسایی آریتمیهای قلبی با اندازهگیری میدانهای مغناطیسی تولیدشده توسط عضله قلب بسیار دقیقاند. اما میدان مغناطیسی قلب ضعیف است.»
جان ویکسوو، استاد مهندسی زیستپزشکی و فیزیک در دانشگاه وندربیلت، گفت: «در سطح قفسه سینه، جایی که حدود ده سانتیمتر از منبع فاصله دارید، میدان مغناطیسی به سختی قابل شناسایی است.»
به بیان دیگر، هرچه فاصله بیشتر شود، سیگنال ضربان قلب به طور پیشرونده ضعیفتر میشود؛ بنابراین شناسایی ضربان قلب سرهنگ مفقودشده از فاصله ۴۰ مایلی از نظر علمی بسیار دور از ذهن به نظر میرسد. با این حال، تشبیه رییس سیا به «یک دانه شن در بیابان» ظاهرا این ادعا را تقویت میکند.
زمانی که سرهنگ مفقودشده سرانجام در دامنه کوه، که پوشیده از بوتهها و درختان بود، ایستاد و نیروهای نجات نزدیکتر شدند، ضربان قلب او به صورت رنگی و واضح نمایان شد.
نشانهای از حرکت در فاصله ۴۰ مایلی کافی بود تا سیل تیم شش سوار بالگردهای نیروهای ویژه ایاچ-۶ لیتل برد شوند و به سوی محل حرکت کنند. کماندوها برای پیاده شدن سریع، به نیمکتهای بیرونی متصل به بالگردها بسته شده بودند.
این تنها دستاورد پیشگامانه سیا نبود. این سازمان یک طرح فریب پیچیده را اجرا کرد تا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را متقاعد کند که سرهنگ مفقودشده پیشتر نجات یافته و در یک کاروان جادهای برای خروج دریایی به محل امن منتقل میشود.
هیچ جزئیاتی از ماموریت فریب منتشر نشده است. اما گمان میرود سیا از نرمافزار جاسوسی پگاسوس که توسط یک شرکت اسرائیلی توسعه یافته استفاده کرده باشد تا به چندین تلفن همراه رهبران تهران و فرماندهان سپاه نفوذ کند و گزارشهایی مبنی بر یافتن این نظامی منتشر سازد.
پگاسوس که به طور گسترده از سوی سرویسهای اطلاعاتی و نیروهای ویژه آمریکا استفاده میشود، برای شنود تلفنهای همراه و جمعآوری دادهها بدون شناسایی طراحی شده است. اما میتوان از آن برای انتشار اطلاعات نادرست نیز استفاده کرد و پیامهایی ظاهرا واقعی از طریق واتساپ و سیگنال به نام دارنده حساب تلفن ارسال کرد.
در نهایت، عملیات نجات این سرهنگ مفقودشده شامل بیش از ۱۵۰ هواپیمای بالثابت و بالگرد و صدها نیروی عملیات ویژه بود.
