به نوشته رسانههای امریکایی قرار است این سازه حدود ۲۵۰ فوت (۷۶.۲ متر) ارتفاع داشته باشد؛ به ازای هر سال از زمان استقلال ایالات متحده، یک فوت. این ارتفاع آن را بیش از دو برابر بلندتر از یادبود لینکلن میکند که درست در آن سوی یک پل شاخص، مقابل محل پیشنهادی ساخت طاق قرار دارد. در صورت ساخت، این بنا بلندترین طاق نصرت جهان خواهد بود.
رسانه Washington Monthly در گزارشی دراینباره طرح دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، برای ساخت یک طاق استقلال ۲۵۰ فوتی در نزدیکی گورستان ملی آرلینگتون را بهشدت نقد میکند.
نویسنده، جیمز دی. زیرین، این پروژه را نمادی از خودبزرگبینی و نمایش قدرت شخصی میداند و آن را در امتداد سنت بناهای یادمانی رهبران اقتدارگرا مانند استالین، موسولینی و کیم ایل سونگ ارزیابی میکند. به گفته او، چنین طاقهایی بیش از آنکه یادبود ملی باشند، بیانیههای سیاسی و تبلیغاتیاند.
در گزارش Washington Monthly، نویسنده بهطور مستقیم طرح طاق ترامپ را با بناهای یادمانی رهبران اقتدارگرا و دیکتاتورها مقایسه میکند. او به نمونههایی مانند استالین و لنین در شوروی، موسولینی در ایتالیا، هیتلر در آلمان نازی و کیم ایل سونگ در کره شمالی اشاره میکند و استدلال میکند که ساخت طاقهای عظیم پیروزی اغلب ابزار نمایش قدرت شخصی، تبلیغات سیاسی و تثبیت اقتدار بوده است.
نویسنده همچنین طاق پیشنهادی ترامپ را در امتداد همین سنت توصیف میکند و آن را نمادی از خودبزرگبینی، لافزنی و «شخصیسازی پیروزی» میداند، نه یادبودی ملی با روحیه آشتیجویانهای که در سنت سیاسی آمریکا، مانند سخنان آبراهام لینکلن، دیده میشود.
در این گزارش تاکید شده که طاق پیشنهادی چشمانداز میان یادبود لینکلن و گورستان آرلینگتون را مخدوش میکند و با روحیه تاریخی آمریکا که صلح را بر پیروزی نظامی ترجیح میدهد، همخوانی ندارد. نویسنده همچنین زمانبندی این طرح را در شرایط تنش با ایران نامناسب میداند و آن را نمادی از اغراق، لافزنی و سیاستورزی نمایشی توصیف میکند.
گزارش میافزاید واکنشهای عمومی به این طرح عمدتا منفی بوده و بسیاری آن را «نامریکایی»، «فاشیستی» و بیاحترامی به یاد کشتهشدگان جنگی تلقی کردهاند.
ترجمه کامل گزارش را که با تیتر اصلی «The Arc de Trump—A Monstrosity in the Making» روز ۱۶ آوریل ۲۰۲۶ منتشر شده است، در ادامه بخوانید؛
در ماه آوریل، دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، از طرحهایی برای ساخت یک طاق پیروزی عظیم در میدانگاهی نزدیک گورستان ملی آرلینگتون پرده برداشت. این یادمان «Arc de Trump» نام گرفته است؛ نامی که شوخی برنامه Saturday Night Live نیست. هنگامی که از ترامپ پرسیده شد این طاق به افتخار چه کسی ساخته میشود، گفت: «من.»
دیکتاتورها عاشق بناهای یادبودند، بهویژه آنهایی که به سوی آسمان قد میکشند.
مجسمههای استالین در سراسر اتحاد جماهیر شوروی و اروپای شرقی فراگیر بودند؛ نمادهایی از قدرت او. هنوز بیش از شش هزار یادمان لنین در روسیه وجود دارد.
در سال ۱۹۳۲، موسولینی بناهایی به سبک راسیونالیستی و نئوکلاسیک ساخت تا قدرت امپراتوری خود را نمایش دهد و حکومتش را به روم باستان پیوند بزند. ابلیسک «Mussolini Dux» او در رم، با احتساب پایه، ۱۲۰ فوت ارتفاع دارد.
در سال ۱۸۰۶، ناپلئون دستور ساخت طاق پیروزی پاریس را برای بزرگداشت کسانی صادر کرد که برای فرانسه جنگیده بودند، بهویژه در جنگهای انقلاب و ناپلئونی. پس از اشغال فرانسه توسط نازیها در سال ۱۹۴۰، هیتلر ارتشهایش را پیرامون این طاق که ۱۶۴ فوت ارتفاع دارد، رژه داد.
هیتلر طرح آلبرت اشپیر برای ساخت طاقی عظیم در برلین را تایید کرد؛ سازهای که قرار بود دو برابر طاق پیروزی پاریس باشد. این پروژه هرگز تکمیل نشد.
طاق پیروزی پیونگیانگ در کره شمالی که در سال ۱۹۸۲ ساخته شد، گفته میشود برای بزرگداشت مقاومت کره علیه ژاپن از ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۵ بنا شده است. در واقع هدف آن بزرگداشت نقش دیکتاتور خونریز سونگ در استقلال کره شمالی بود. این بنا به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد او افتتاح شد و هر یک از ۲۵۵۰۰ بلوک گرانیت سفید آن نماینده یک روز از زندگی اوست. این سازه که از طاق پیروزی پاریس الگو گرفته، اندکی بلندتر است و ۱۹۷ فوت ارتفاع دارد.
همه شیفته بلندی نیستند. یهودیان کتاب مقدس، کوه سینا با ارتفاع ۷۴۹۷ فوت را محل دریافت ده فرمان توسط موسی از خدا میدانستند. در اسلام نیز این کوه مقدس شمرده میشود. کوه سینا بلندترین کوه نیست و قله آن بهراحتی با پای پیاده قابل دسترسی است. نماد آن این است که حقیقت اخلاقی دستیافتنی است. هرچه کوه بلندتر باشد، وحی دور از دسترستر است.
طرحهای ارائهشده از طاق ترامپ به کمیسیون هنرهای زیبا نشان میدهد که ارتفاع آن ۲۵۰ فوت خواهد بود — بلندتر از یادمان انقلاب در مکزیکوسیتی با ارتفاع ۲۲۰ فوت — و تنها سازهای که از آن بلندتر است، طاق نمادین Gateway Arch در سنتلوئیس با ارتفاع ۶۳۰ فوت است که دروازهای به غرب و یادبود چشمانداز توماس جفرسون از یک ملت قارهای به شمار میرود. دیکتاتور منفور و بیرحم پورفیریو دیاز یادمان انقلاب در مکزیک را همانقدر برای بزرگداشت «شکوه پورفیریایی» ساخت که برای انقلاب مکزیک.
طاق پیشنهادی Arc de Trump حرمت مردان و زنان شجاعی را که از دموکراسی حفاظت میکنند، خدشهدار میکند. نمادگرایی آن پیچیده و آزاردهنده است. این سازه لکهای زاید بر چشماندازی خواهد بود که یادبود لینکلن را به گورستان آرلینگتون، محل آرامش نهایی قهرمانان جنگی آمریکا، پیوند میدهد.
به نظر میرسد طراحان طاق از دیگر بناها الهام گرفتهاند. قرار است مجسمهای مصنوعی و زراندود با ارتفاع ۶۰ فوت نصب شود که آمیزهای از مجسمه آزادی با مشعل در دست و نایک، الهه پیروزی یونان، است؛ اقتباسی از مجسمهای که پورفیریو دیاز در سال ۱۹۱۰ بر فراز ستونی پیروزی در مکزیکوسیتی برپا کرد.
نشان تجاری ترامپ همواره این بوده است: «همیشه سراغ طلا برو.» او برج ترامپ و هتل پلازا را با دکورهای پرزرقوبرق و پوشیده از طلای ۲۴ عیار، با الهام از ورسای، آراست. برج ترامپ دارای قاببندیهای طلایی، مرمر و تزیینات طلایی است و هتل پلازا نیز تجهیزات آبکاریشده با طلای ۲۴ عیار و جزییات پرکار، بهویژه در حمامها و سوئیتهای بازسازیشده، دارد. یک نشیمنگاه توالت با روکش طلا همیشه برای پشت بدن راحتتر است. او همین زیباییشناسی اغراقآمیز را به کاخ سفید، هم در دفتر بیضی و هم در بال غربی، آورده و بهزودی به تالار بزرگ رقصی که در محل بال شرقی سابق در حال ساخت است نیز خواهد آورد.
در اطراف Arc de Trump کمبود زراندودگی وجود ندارد؛ از نقشبرجستههای تزیینی روی نما با عبارتهای «One Nation Under God» و «Liberty and Justice for All» گرفته تا چهار شیر مجسمهسازیشدهای که از طاق پاسداری میکنند. این شیرها شبیه شیرهای ورودی کتابخانه عمومی نیویورک هستند. آیا ترامپ با کتاب و دانش پیوند خورده است؟
ترامپ پس از سفری به پاریس تصمیم به ساخت این طاق گرفت. شاید همان سفری که در آن، در میان جنجالهای فراوان، بازدید از گورستان نظامیان آمریکا در ان-مارن را لغو کرد.
ایده ارتفاع ۲۵۰ فوتی از بزرگداشت دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا سرچشمه گرفت. اما ترامپ نتوانست از اشاره به این موضوع خودداری کند که Arc de Trump از طاق پیروزی پاریس بلندتر خواهد بود.
اما جزییات، لافزنیها و ارتفاع بنا کمتر از این واقعیت اهمیت دارد که این پروژه نگرش بنیادی آمریکایی به جنگ را منحرف میکند. ما از جنگهای انتخابی بیزاریم. ملت نظامیگرایی نیستیم. اما میدانیم که «جنگ جهنم است»، هرچند گاه ضروری است.
آمریکاییها همواره صلح را بر پیروزی در جنگ ترجیح میدهند. ویلسون گفت جنگ جهانی اول «جنگی برای پایان دادن به همه جنگها» بود. هنگامی که آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، روزولت با «چهار آزادی» خود — آزادی بیان، آزادی پرستش، رهایی از فقر و رهایی از ترس — استدلال ورود آمریکا را مطرح کرد. او اهداف جنگی آمریکا را تشریح کرد و به آمریکاییهایی که برای آزادی میجنگیدند امید داد. حتی ترامپ نیز در کارزار انتخاباتی ۲۰۲۴ وعده داد ما را از «جنگهای بیپایان» دور نگه دارد.
طاقهای پیروزی عمدتا بیانیههای سیاسی، نمایش قدرت شخصی، تبلیغات و بزرگنمایی هستند. امپراتور دومیتیان، اندکی پس از مرگ برادر بزرگترش تیتوس، در قرن نخست میلادی طاق افتخاری تیتوس را در رم ساخت تا خداییشدن رسمی تیتوس و پیروزی او بر شورش بزرگ یهودیان را گرامی بدارد.
آبراهام لینکلن در سخنرانی دوم تحلیف خود در سال ۱۸۶۵ بر پیروزی تاکید نکرد، بلکه خواستار آشتی، التیام و «صلحی عادلانه و پایدار» شد و بر وحدت ملی به جای انتقام تاکید کرد: «بدون کینه نسبت به هیچکس؛ با خیرخواهی نسبت به همه.»
در طرحهای ارائهشده به کمیسیون هنرهای زیبا، طاق پیشنهادی چشمانداز میان یادبود لینکلن و گورستان آرلینگتون را میپوشاند. همچنین دید کاملی به خانه آرلینگتون، عمارت متعلق به شورشی بردهدار رابرت ای. لی، ایجاد خواهد کرد.
این طاق در لحظه کنونی که ایالات متحده در بنبستی شکننده با ایران قرار دارد، افسردهکننده است.
به گفته پیت هگست، وزیر جنگ، عملیات Epic Fury یک «پیروزی نظامی با حرف بزرگ V» بوده است.
اما واقعیت سرسخت این است که ایران زخمی اما تسلیمنشده باقی مانده است. ساختار نظامی و برنامه هستهای آن تضعیف و مختل شده، اما از میان نرفته است. «پیروزی نظامی» ما چشمگیر اما قطعی نیست. همانند اظهارات رییسجمهور درباره جنگ، از جمله تهدید به نابودی کامل تمدن ایران، این طاق که همچون غولی بر واشینگتن سایه میافکند، فریبی است با پیامی پوچگرایانه. این سازه اعلام میکند که بزرگی میتواند جای بدی را بگیرد؛ وعده دروغینی که فریاد زدن به معنای داشتن چماق بزرگ است.
دیدگاههای عمومی درباره خبر ساخت این بنا بهطور گسترده از طاق پیشنهادی که ترامپ را تقدیس میکند انتقاد کردهاند و آن را زشت، نامریکایی و یادآور معماری فاشیستی توصیف کردهاند. بسیاری از ایده ساخت چنین بنایی در نزدیکی گورستان ملی آرلینگتون ابراز خشم کرده و آن را بیاحترامی به کسانی دانستهاند که برای کشور مبارزه کردهاند. احساس قویای وجود دارد که این طاق نماد خودبزرگبینی ترامپ و اتلاف منابع است؛ برخی پیشنهاد کردهاند هرگز ساخته نشود یا اگر ساخته شد، برچیده شود.
برای نسلی آسیبدیده، بناهای یادبود اهمیت دارند، اما در عین حال به ما فرصتی برای نفس کشیدن نیز میدهند.
