به نوشته روزنامه واشینگتن پست، این مطالعه تازه نشان میدهد داشتن آمادگی جسمانی مناسب در میانسالی میتواند به زندگی طولانیتر و سالمتر در سالهای بعد منجر شود. پژوهشگران با بررسی دادههای نزدیک به ۲۵ هزار مرد و زن که در دهههای ۴۰ و ۵۰ زندگی خود تحت آزمایشهای تردمیل برای سنجش ظرفیت هوازی قرار گرفته بودند، دریافتند افرادی که در میانسالی از آمادگی بالاتری برخوردار بودند، در سالمندی دیرتر به بیماریهای جدی مبتلا شدند و عمر بیشتری داشتند.
در این تحقیق که در مجله کالج قلب و عروق آمریکا منتشر شد، «طول عمر» به تعداد سالهای زندگی در هر وضعیت و «دوره سلامت» به سالهایی بدون بیماری یا ناتوانی جدی تعریف شده است. یافتهها نشان میدهد افراد با آمادگی بالا، بهطور میانگین حدود یک سال و نیم دیرتر نخستین بیماری جدی خود را تجربه کردند و تقریبا دو سال بیشتر از افراد کمتحرک زندگی کردند. همچنین احتمال ابتلا به بیماریهای بعدی در آنها کمتر بود.
با وجود آنکه این افزایش حدود ۲ تا ۳ درصدی در نگاه اول چشمگیر به نظر نمیرسد، پژوهشگران تاکید میکنند این سالهای اضافه عمدتا پس از ۶۵ سالگی حاصل میشود؛ دورهای که خطر بیماریهای مزمن افزایش مییابد. با این حال، مطالعه نشاندهنده رابطه آماری است و نمیتواند ثابت کند که آمادگی جسمانی تنها عامل تعیینکننده است. ژنتیک، سبک زندگی و شرایط اجتماعی نیز نقش دارند.
به گفته محققان، حتی فعالیتهایی ساده مانند پیادهروی تند منظم در میانسالی میتواند در بلندمدت به افزایش سالهای سالم زندگی کمک کند و هرگز برای شروع دیر نیست.
در مقاله گرچن رینولدز که روز ۱۷ می ۲۰۲۶ در روزنامه واشینگتنپست منتشر شده، آمده است:
داشتن آمادگی جسمانی در دهههای ۴۰ و ۵۰ زندگی میتواند سالهایی به عمر شما اضافه کند و به آن سالها زندگی معنادار بیفزاید.
این نتیجهگیری یک مطالعه جامع جدید درباره ارتباط میان آمادگی هوازی در میانسالی و طول عمر و دوره سلامت بعدی در میان گروهی متشکل از نزدیک به ۲۵ هزار مرد و زن سالمند است.
طول عمر، بدیهی است، به تعداد سالهایی گفته میشود که در هر شرایطی زندگی میکنیم، در حالی که دوره سلامت شامل سالهایی است که بدون ناتوانی یا بیماری جدی زندگی میکنیم.
در حالت ایدهآل، این دو باید با هم برابر باشند. اما به ندرت چنین است. در عوض، طول عمر بیشتر افراد بسیار فراتر از دوره سلامت آنها ادامه مییابد. ما اغلب یک بیماری مزمن را پس از دیگری تجربه میکنیم که احتمال ضعف و وابستگی در دوران سالمندی را افزایش میدهد.
اما مطالعه جدید که در آوریل در مجله کالج قلب و عروق آمریکا منتشر شد، نشان میدهد ممکن است بتوانیم این مسیر را تغییر دهیم. این پژوهش دریافت که داشتن آمادگی جسمانی خوب در میانسالی با حدود ۲ تا ۳ درصد بهبود در هر دو شاخص دوره سلامت و طول عمر مرتبط است؛ که به حدود یک سال و نیم تا دو سال زندگی طولانیتر و سالمتر ترجمه میشود.
کلر میرنیک، استادیار موسسه کنت اچ. کوپر و مرکز علوم سلامت دانشگاه تگزاس تک و نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: «فکر میکنم بیشتر مردم میخواهند نه فقط مدت طولانی زندگی کنند بلکه آن سالها را در سلامت خوب سپری کنند.»
یافتههای جدید نشان میدهد صرف کمی زمان اکنون برای بهبود آمادگی جسمانی میتواند برای دستیابی به هر دو هدف در دوران سالمندی نقش اساسی داشته باشد.
شکاف دوره سلامت
در حال حاضر، آمریکاییها یکی از بزرگترین شکافها میان دوره سلامت و طول عمر را در جهان دارند، بر اساس یک مطالعه گسترده در سال ۲۰۲۴. هنگامی که پژوهشگران در آن مطالعه سوابق سلامت و مرگ شهروندان ۱۸۳ کشور را بررسی کردند، دریافتند به طور میانگین، دوره سلامت سالمندان در سطح جهانی ۹ سال کوتاهتر از طول عمر آنهاست. اما در آمریکا این شکاف ۱۲.۴ سال بود — طولانیترین میزان در این مطالعه — به این معنا که بیشتر سالمندان آمریکایی بیش از ۱۲ سال پایانی زندگی خود را با بیماری سپری میکنند.
البته میتوان این آمار را مطلوب نیز تفسیر کرد، زیرا نشان میدهد نظام سلامت آمریکا افراد را حتی پس از ابتلا به بیماریهای جدی زنده نگه میدارد.
اما احتمالا بیشتر ما ترجیح میدهیم تا حد امکان از بیماری و ناتوانی پیشگیری کنیم یا آنها را به تاخیر بیندازیم و دوره سلامت خود را افزایش دهیم.
میرنیک و همکارانش این پرسش را مطرح کردند: آیا آمادگی هوازی میتواند کمک کند؟
آیا تناسب اندام بر دوره سلامت تاثیر میگذارد؟
میرنیک گفت: «دهههاست میدانیم آمادگی جسمانی بالا با عمر طولانیتر مرتبط است. همچنین میدانیم با کاهش خطر ابتلا به بیماریهای منفرد همراه است.»
اما آیا آمادگی جسمانی دقیقا در این موضوع نقش دارد که افراد چه زمانی و آیا اصلا در دوران سالمندی برای نخستین بار بیمار میشوند، چند بیماری مزمن جداگانه پیدا میکنند و چه مدت زندگی میکنند؟
به طور مناسب، میرنیک و همکارانش به یک مجموعه داده منحصربهفرد دسترسی داشتند تا بررسی این پرسشها را آغاز کنند. دهههاست هزاران مرد و زن برای معاینات دورهای به کلینیک کوپر در دالاس مراجعه کردهاند که بیشتر آنها شامل آزمون تردمیل برای برآورد ظرفیت هوازی بوده است. سوابق سلامت آنها با اجازه برای اهداف پژوهشی نگهداری میشود.
پژوهشگران به این پایگاه داده رجوع کردند و سوابق ۲۴ هزار و ۵۶۷ مرد و زن را گردآوری کردند که در میانسالی، معمولا در دهه ۴۰ زندگی، به این کلینیک مراجعه کرده بودند و بعدتر در حالی که هنوز نسبتا سالم و بدون بیماریهای جدی بودند، به مدیکر پیوستند.
پژوهشگران آمادگی جسمانی این افراد در میانسالی را بر اساس نتایج آزمون تردمیل به سه گروه پایین، متوسط یا بالا طبقهبندی کردند. میرنیک گفت افراد با بیشترین آمادگی لزوما دوندگان ماراتن یا ورزشکاران افراطی نبودند؛ احتمالا بیشتر روزها تند راه میرفتند. گروه کمآمادگی احتمالا کم ورزش میکردند یا اصلا ورزش نمیکردند.
دو سال اضافه
دانشمندان سوابق مدیکر این افراد را در سالهای بازنشستگی و معمولا تا زمان مرگ دنبال کردند و ثبت کردند آیا و چه زمانی به هر یک از ۱۱ بیماری شایع و جدی مرتبط با سن مانند بیماریهای قلبیعروقی و کلیوی، چند نوع سرطان و زوال عقل مبتلا شدند.
سپس مدلهای آماری پیچیدهای ایجاد کردند تا رابطه میان آمادگی جسمانی در میانسالی و سلامت در سالهای پایانی عمر را بررسی کنند.
و ارتباط وجود داشت. افرادی که در میانسالی بیشترین آمادگی را داشتند، در سالمندی عمر طولانیتری نسبت به افراد کمآمادگی داشتند، با بیماریهای کمتری که در سالهای بعد ظاهر شد. افراد با آمادگی متوسط نیز نسبت به کمآمادگیها عمر طولانیتر و بار بیماری کمتری داشتند.
به طور مشخص، مردان و زنان در گروه با بیشترین آمادگی تمایل داشتند نخستین بیماری جدی خود را — در صورت بروز — حدود یک سال و نیم دیرتر از افراد کمآمادگی تجربه کنند. آنها همچنین بیماریهای جدی بعدی را با نرخ بسیار پایینتری نسبت به گروه کمآمادگی پیدا کردند. و به طور میانگین حدود دو سال بیشتر عمر کردند.
میرنیک گفت هر دو شاخص دوره سلامت و طول عمر آنها «به سمت راست جابهجا شد»، به این معنا که طولانیتر و بهتر شد.
آنچه این مطالعه نمیگوید
این دستاوردها بسیار بزرگ نبودند. اریک تاپول، متخصص قلب، بنیانگذار موسسه پژوهشی اسکریپس برای پژوهشهای ترجمهای و نویسنده کتاب پرفروش سال ۲۰۲۵ با عنوان «Super Agers»، که در این مطالعه مشارکت نداشت، گفت: «برخی افزایش ۲ درصدی دوره سلامت را ناچیز میدانند.»
اما او گفت تاکنون هیچ داروی افزایش طول عمر یا مداخلات فناورانه مرتبط، بهبود مشابهی در دوره سلامت انسانها در مطالعات نشان نداده است.
آی-مین لی، استاد اپیدمیولوژی در مدرسه بهداشت عمومی هاروارد تی. اچ. چان و از نویسندگان این مطالعه، گفت: «آیا یک سال و نیم تا دو سال اضافه» در دوره سلامت و طول عمر «موضوع مهمی است؟ من میگویم بله. این سالها بعد از ۶۵ سالگی هستند. امید به زندگی متوسط در آمریکا ۷۹ سال است. بنابراین ما به طور متوسط ۱۴ سال پس از ۶۵ سالگی زندگی میکنیم. دو سال اضافه روی آن برای من خوب به نظر میرسد.»
این مطالعه همچنین از نوع همبستگی بود، به این معنا که ارتباط میان آمادگی جسمانی در میانسالی و زندگی طولانیتر و سالمتر را نشان میدهد اما نمیتواند ثابت کند که آمادگی جسمانی عامل اصلی است. ژنتیک، درآمد، رژیم غذایی، شانس و عوامل دیگر احتمالا نقش دارند.
شاید مهمتر از همه، این مطالعه مشخص نمیکند دقیقا چگونه میتوان آمادگی جسمانی را افزایش داد یا اگر از میانسالی گذشتهایم آیا دیگر دیر شده است یا نه.
اما شواهد فراوان دیگر نشان میدهد «هرگز برای رسیدن به تناسب اندام دیر نیست»، میرنیک گفت، و همچنین هرگز زود نیست. او گفت: «در هر سنی که باشید، ارزشمند است که بلند شوید و حرکت کنید.» یک پیادهروی تند امروز ممکن است دوره سلامت ما را دههها بعد طولانیتر کند.